موسسه بهمن سبز | روایت یک کنش فرهنگی در دل میدانهای شهر؛
میادین شهرها این روزها فقط محل عبور نیستند؛ به صحنههایی زنده از همدلی، حضور و ایستادگی تبدیل شدهاند. جایی که مردم، شبها را در کنار هم میگذرانند؛ برخی برای کمک، برخی برای همراهی و برخی برای آنکه سهمی از این «بودن» جمعی داشته باشند. در دل همین فضا، اکرانهای سیار نیز به بخشی از این زیست شبانه بدل شدهاند؛ پردههایی که میان هیاهوی میدانها برپا میشوند تا روایتها، تصاویر و قصههایی همسو با حالوهوای این روزها را به مردم برسانند.
به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، میادین شهرها این روزها فقط محل عبور نیستند؛ به صحنههایی زنده از همدلی، حضور و ایستادگی تبدیل شدهاند. جایی که مردم، شبها را در کنار هم میگذرانند؛ برخی برای کمک، برخی برای همراهی و برخی برای آنکه سهمی از این «بودن» جمعی داشته باشند. در دل همین فضا، اکرانهای سیار نیز به بخشی از این زیست شبانه بدل شدهاند؛ پردههایی که میان هیاهوی میدانها برپا میشوند تا روایتها، تصاویر و قصههایی همسو با حالوهوای این روزها را به مردم برسانند. «پویش روایت ایستادگی» دقیقاً از دل چنین نیازی شکل گرفته؛ تلاشی برای رساندن روایت به مخاطبی که خود، بخشی از همان روایت است.
در گفتوگو با محمد محمدینیاکی، مدیر پخش اکران سیار مؤسسه بهمن سبز، جزئیات شکلگیری و اجرای این پویش را مرور کردهایم.
آغاز یک پویش از دل میدانهای جنگ
محمدینیاکی، مدیر پخش اکران سیار مؤسسه بهمن سبز درباره شکلگیری این پویش میگوید: «پس از جنگ ۱۲ روزه، تصمیم گرفته شد متناسب با مأموریتی که وجود دارد و فضایی که شکل گرفته، اقدامی انجام شود. در همان مقطع، پنج استان درگیر جنگ بهعنوان نقطه شروع انتخاب شدند و تیمهایی از تهران به این مناطق اعزام شدند تا اکران فیلمها را در مساجد و نقاط آسیبدیده آغاز کنند.»
او تأکید میکند: «در استانهایی مانند کرمانشاه، خرمآباد و حتی خود تهران که درگیر این جنگ بودند، اکرانهایی برگزار شد و این روند با حضور مستقیم نیروها در این مناطق شکل گرفت. فیلمهایی مانند «پیشمرگ»، «صیاد» و «موسی» از جمله آثاری بودند که در این اکرانها به نمایش درآمدند.»
او میافزاید: «این پویش از همان مقطع آغاز شد و تا جنگ رمضان ادامه پیدا کرد و در این دوره نیز اکرانها در میادین، مساجد و هر نقطهای که درخواست وجود داشت، دنبال شد.»
از مساجد تا هتلهای اسکان جنگزدگان
مدیر پخش اکران سیار بهمن سبز با اشاره به گستره اجرای این برنامهها میگوید: «اکرانها تنها محدود به یک فضا نبود و در نقاط مختلفی برگزار شد؛ از سردر دانشگاه تهران گرفته تا هتلهایی که خانوادههای جنگزده در آن اسکان داده شده بودند.»
او ادامه میدهد: « در این هتلها نیز برای خانوادههایی که خانههایشان تخریب شده بود، فیلمهایی متناسب اکران شد. همچنین در شهرهایی مانند ورامین، اسلامشهر و کرمانشاه نیز برنامههای اکران در میادین شهری برگزار شد و این روند همچنان ادامه دارد.»
تفاوت «روایت ایستادگی» با اکرانهای معمول
محمدینیاکی درباره تفاوت این پویش با اکرانهای معمول توضیح میدهد: «در اکرانهای معمول، یک چرخه مالی تعریف شده وجود دارد، اما در پویش «روایت ایستادگی» بخشی از هزینهها توسط خود مؤسسه تأمین میشود تا این برنامهها برای عموم مردم در دسترس باشد.»
او تأکید میکند: «از نظر محتوا نیز تفاوت مهمی وجود دارد؛ در این پویش، فیلمها و مستندهایی اکران میشوند که متناسب با فضای جنگ و ایستادگی هستند. آثاری مانند «نیمهشب» (مرتبط با جنگ ۱۲ روزه) و «احمد» در دانشگاه تهران اکران شدند و در سایر فضاها نیز فیلمهایی مانند «بچه مردم» و مستندهایی درباره اتفاقات میناب به نمایش درآمدند.»
او اضافه میکند: « هزینهای از اکرانکنندگان دریافت نمیشود و مؤسسه این بار مالی را تقبل میکند تا دسترسی عمومی حفظ شود.»
همپای مردم در میدان؛ از موکبها تا مراکز عامالمنفعه
محمدینیاکی درباره نحوه اجرای اکرانهای سیار در ایام جنگ رمضان میگوید: «با توجه به اینکه تمرکز فعالیتها در این ایام بر مساجد و میادین بود، برنامهریزی شد تا اکرانها نیز در همین فضاها انجام شود».
او توضیح میدهد: «بخشی از این اکرانها در موکبها، بهویژه برای کودکان، طراحی شد؛ جایی که در کنار برنامههایی مانند نقاشی، امکان تماشای فیلمهای کودک نیز فراهم شد. بخش دیگری نیز مربوط به نیروهای پشتیبانی بود که در مساجد جمع میشدند.»
به گفته او، این طراحی از ابتدا با محوریت مسجد شکل گرفت و پیشبینی شده بود که کنش اجتماعی مردم در میادین بروز پیدا کند، بنابراین اکرانها نیز در همین بستر تعریف شد.
مدیر پخش اکران سیار بهمن سبز در ادامه به اولویتبندی مکانها اشاره میکند و میگوید: «برخی مراکز مانند بهزیستی یا فضاهای عامالمنفعه حتی در ایام جنگ نیز تعطیل نمیشوند، بنابراین اکرانها در این مراکز ادامه داشته است.»
او تأکید میکند: «برنامهریزی جدیدی نیز در حال انجام است تا تعداد اکرانها در این مراکز افزایش یابد؛ مراکزی مانند یتیمخانهها یا فضاهای حمایتی که میتوانند از این برنامهها برای تقویت روحیه استفاده کنند.»
مردم؛ معیار اصلی ادامه مسیر
محمدینیاکی در پایان با اشاره به آینده این مسیر میگوید: «تمرکز اصلی بر اکران فیلمهایی با مضامین مقاومت و ایستادگی است و معیار اصلی برای ادامه این مسیر، حضور مردم است.»
او تأکید میکند: «تا زمانی که مردم در این فضاها حضور دارند و ایستادگی میکنند، این مجموعه نیز خود را موظف میداند در کنار آنها باشد و بهعنوان بخشی از جریان روایتگری، این محتواها را به دست مخاطبان برساند.»
به گفته او، نام «روایت ایستادگی» نیز از همین نگاه گرفته شده است؛ چرا که این مردم هستند که ایستادگی میکنند و این پویش، تنها تلاشی برای بازتاب و همراهی با همین جریان است.
منبع: مبلغ
1405/01/31