برای نوجوانان مستقل؛
ما احتمالاً از همان روزی که «نوجوان» را بعد از «واوِ بعد از کودک» گذاشتیم، جفا در حق این قشر و سن مهم را کلید زدهایم و ابهام خودمان درباره نقش و شخصیت مستقل آنها بین کودکها و جوانها را هم در تصمیمگیریها و عملیات فرهنگیمان جاری کردهایم. این یعنی اگر کسی بگوید ما کار بزرگی برای نوجوانها کردهایم، احتمالاً اشتباه میکند و اولین قدم این است که بپذیریم در این سالها در حق نوجوانها جفا کردهایم و کم گذاشتهایم.
به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، علی مرادخانی، مدیر روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی در یادداشتی نوشت؛
ما احتمالاً از همان روزی که «نوجوان» را بعد از «واوِ بعد از کودک» گذاشتیم، جفا در حق این قشر و سن مهم را کلید زدهایم و ابهام خودمان درباره نقش و شخصیت مستقل آنها بین کودکها و جوانها را هم در تصمیمگیریها و عملیات فرهنگیمان جاری کردهایم. این یعنی اگر کسی بگوید ما کار بزرگی برای نوجوانها کردهایم، احتمالاً اشتباه میکند و اولین قدم این است که بپذیریم در این سالها در حق نوجوانها جفا کردهایم و کم گذاشتهایم.
در سالهای اخیر، خانواده سازمان تبلیغات اسلامی سعی کرده این کمکاری را به قدر بضاعت ناچیزش تا حدی جبران کند و این مسیر را جدی بگیرد. نخستین و مهمترین تصمیم نیز کنار گذاشتن نگاه گلخانهای به نوجوانها بود؛ اینکه آنها را آنطور که واقعاً هستند ـ نه صرفاً آنطور که ما میخواهیم باشند ـ بشناسیم و از خودشان مشورت بگیریم تا زمینه بروز و ظهور استعدادها و توانمندیهایشان فراهم شود. سعی این خانواده تبلیغی ـ فرهنگی این بوده است که مسأله نوجوانها در تمام مسائل این خانواده تبلیغی ـ تبیینی جاری باشد و فعالیتها و توجهات به این حوزه محدود و منحصر به یک بخش از سازمان نشود. احتمالاً اگر از مدیران بخشهای مختلف سازمان بپرسید، به شما خواهند گفت که برای تمام عملیاتهای مهم فرهنگی که طراحی میکنند، باید سهم و نقش جدی برای نوجوانها نیز تدارک ببینند. این نگاه، راهبرد ما در این سالها بوده است؛ نگاهی که نوجوانها را دارای نقش و سهم جدی و مستقل در تصمیمگیریهای کلان میبیند و سعی دارد گلخانهای به موضوع نگاه نکند.
یکی از مهمترین ثمرات این نگاه، پیگیری خط توسعه مخاطب و خلق نزدیک به ۱۰ میلیون مخاطب کودک و نوجوان جدید در این خانواده بوده است؛ سطح دسترسی و تماس بیسابقهای که مثلاً میشود با شوق و امید از موفقیت «باغ کیانوش» ـ که بسیاری آن را تکستاره درخشان سینمای نوجوان در دهههای اخیر سینمای ایران میدانند ـ سخن گفت یا از مشارکت حدود ۷۰۰ هزار نفری در پویش کتابخوانی «هیسطوری!» خوشحال بود. از شور و شوقی که «بازیستا» و رویداد استاپموشن در میان گروههای نوجوانانه سراسر ایران رقم زد، ذوق کرد و از دیدن برنامههای تلویزیونی تولیدیِ نوجوانهای این نهضت در تلویزیون به وجد آمد.
همکاران ما در «بنیاد نوجوان» نیز تلاش ميكنند حضورشان در مدرسه را با طراوت سازند؛ از اعتلای مدارس اسلامی صدرا ـ که یکی از مهمترین شبکههای مدرسهای کشور و نامی درخشان برای خانوادهها در سراسر ایران است ـ تا تشکلهای نوپدید اما پرامید دانشآموزی مثل «دختران حاج قاسم» و «نوآوین» که برکات تلاشهای درخشانشان از مرزهای ایران فراتر رفته و نقش و سهمشان در فعالیتهای دانشآموزی از یک تشکل تازهنفس فراتر بوده است.
البته گل سرسبدی هم هست به نام «کارستان بهارستان» که حالا یک سیلیکونولیِ جمعوجور از همه فعالان و نقشآفرینان حوزه نوجوان است؛ کسانی که دور هم جمع شدهاند تا در کنار هم، همافزایی واقعی شکل دهند. دو جین تولید دیدنی و بزرگترین نمایشگاه اسباببازی نوجوانانه کشور تنها نمونههایی از داستانهای شیرین این خانوادهاند. اکنون میشود از شکلگیری زنجیرهای عملیاتی و واقعی از مسائل نوجوانان سخن گفت؛ از اندیشه و پژوهش درباره این نسل، تا تولید و زنجیره ارزش و جریانسازی و تجاریسازی.
همچنین میتوان از درخشش نهادهای تازهنفسی مانند «کارستان بهارستان»، «خانواده امید»، «دختران حاج قاسم»، «نوآوین»، تشکلهای دانشآموزی استانها و حوزه هنری کودک و نوجوان با امید سخن گفت. میشود از تولیداتی حرف زد که بچههای این سرزمین مخاطب آن بودهاند؛ از «باغ کیانوش»، «با بابام»، «لوپتو»، «یوز»، «رویاشهر» و... حرف زد و کتابهایی را برشمرد که نوجوانهای این کشور آنها را خواندهاند؛ مسابقهها و پویشهایی را نام برد که میزان مشارکت بچههای ایران در آنها میلیونی بوده و از تولیداتی گفت که بچههای ما آنها را میشناسند و با آنها ارتباط دارند. ما فکر میکنیم نوجوانهای ایرانی بالاتر و والاتر از نسلهای قبلی میتوانند در این سرزمین عزیز تاریخسازی کنند؛ و دخترهای ما میتوانند معرف الگوی بانوی تراز ایرانی اسلامی در سطح تمام دنیا باشند؛ به شرطی که ما طراحی درستی داشته باشیم و با زبان خودشان با آنها حرف بزنیم، با آنها گفتوگو کنیم، حرفهای حسابشان را بشنویم و از خودشان مشورت بگیریم. این مسیر را از پویشهای قرآنیمان تا هیئتهای نوجوانانه، از تولیدات رسانهای و تلویزیونی و پرده نقرهای، و از پویشهای کتابخوانی تا پیگیری مسائل تربیتی و امور بالادستی در حاکمیت دنبال میکنیم. نوجوانها کودک یا جوان نیستند؛ آنها خودشان مستقلاند، مهم و راهبردیاند و ما سعی کردهایم به قدر بضاعت، این استقلال و اهمیت راهبردی را سرلوحه تلاشهایمان در این خانواده تبلیغی ـ تبیینی قرار دهیم.
1404/08/08