تهران | حجت الاسلام منصور باقربیک تبریزی نوشت؛

سال ۱۴۰۴ برای اداره‌کل تبلیغات اسلامی استان تهران، سال عبور از برنامه‌ریزی‌های مقطعی و مناسکی و ورود جدی به میدان «شبکه‌سازی میدانی کنشگران فرهنگی» بود؛ گامی در امتداد نهضت تبلیغ اسلام ناب در زیست‌بوم پیچیده، متکثر و پرتحرک پایتخت. تهران که نقشه فرهنگی‌اش از برج‌ها و بزرگراه‌های کلان‌شهر مدرن تا حاشیه‌های آسیب‌دیده، شهرهای اقماری در حال رشد و روستاهای در حال دگرگونی امتداد دارد، نیازمند راهی نو بود؛ راهی که «تنوع»، «محله‌محوری» و «مسئله‌محوری» را در متن خود داشته باشد. 

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، سال ۱۴۰۴ برای اداره‌کل تبلیغات اسلامی استان تهران، سال عبور از برنامه‌ریزی‌های مقطعی و مناسکی و ورود جدی به میدان «شبکه‌سازی میدانی کنشگران فرهنگی» بود؛ گامی در امتداد نهضت تبلیغ اسلام ناب در زیست‌بوم پیچیده، متکثر و پرتحرک پایتخت. تهران که نقشه فرهنگی‌اش از برج‌ها و بزرگراه‌های کلان‌شهر مدرن تا حاشیه‌های آسیب‌دیده، شهرهای اقماری در حال رشد و روستاهای در حال دگرگونی امتداد دارد، نیازمند راهی نو بود؛ راهی که «تنوع»، «محله‌محوری» و «مسئله‌محوری» را در متن خود داشته باشد. 

در همین راستا، الگوی مُتِم (شبکه‌ مساجد فعال و دغدغه‌مند استان تهران) شکل گرفت تا مسجد، هيأت، امام محله، گروه‌های جهادی و حلقه‌های جوانان مؤمن، بازوی اصلی تحول فرهنگی در مناطق مختلف باشند. در این منظومه، اداره‌کل دیگر متولی صرف برنامه نیست؛ بلکه تسهیل‌گر، پشتیبان شبکه و هم‌افزای ظرفیت‌های میدانی است. تأکید بر نقش مردمی، برجسته کردن حمایت از جریان‌های خودجوش، ظرفیت‌سازی برای هیئات و تشکل‌های دینی و میدان دادن به جوانان و نوجوانان، نشانه‌ی روشن رویکرد «مردم‌محوری» در گام دوم انقلاب است. 

با همین نگاه، در ذیل عملیات ملی هماهنگ همچون «زندگی با آیه‌ها» و «اعتکاف»، و نیز در طرح‌های بومی مانند برنامه‌های خانواده‌محور و نهضت مسجدمحوری، کوشیدیم ضمن حفظ پیام واحد، شیوه اجرا را متناسب با مسائل هر منطقه و زبان مخاطب هر محله تنظیم کنیم. رویکرد «فراتهران» در اداره کل تبلیغات اسلامی شهرستان‌های تهران نیز به این معناست که فعالیت‌ها از مرکز شهر فراتر رفته و شهرستان‌های استان، صحنه‌ اصلی نقش‌آفرینی فرهنگی شده‌اند. راهبرد ما در این سال، تحکیم هویت دینی و اجتماعی نسل جوان در بستر واقعی زندگی شهری و ایجاد هم‌افزایی میان ظرفیت‌های مردمی، نخبگان فرهنگی و ساختارهای رسمی بود؛ حرکتی آرام و عمیق برای ساختن تهران و شهرستان‌های آن به‌مثابه جغرافیای ایمان، امید و کنش مؤمنانه در گام دوم انقلاب.