وقتی هر موکب یک خانه شد

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، غروب بندرعباس هنوز از گرمای روز فاصله نگرفته بود که بلوار ساحلی آرام‌آرام رنگ دیگری به خود گرفت. صدای مولودی‌خوانی، پرچم‌های سبز و سیاه، لبخند کودکان و عطر شربت و غذا در هم آمیخته بود تا مهمانی بزرگ غدیر را به یکی از متفاوت‌ترین شب‌های شهر تبدیل کند.

در میان صدها موکب مردمی که امسال در این رویداد حضور داشتند، موکب‌های خانوادگی جلوه‌ای خاص داشتند؛ موکب‌هایی که نه متعلق به یک نهاد و سازمان، بلکه حاصل مشارکت چند نسل از یک خانواده بودند. مهمانی غدیر بندرعباس امسال نیز با حضور گسترده موکب‌های مردمی برگزار شد و بخش مهمی از این ظرفیت را خانواده‌هایی تشکیل می‌دادند که داوطلبانه برای خدمت به مردم پای کار آمده بودند.

در یکی از موکب‌ها، پدر خانواده مسئول آماده‌سازی و توزیع شربت بود، مادر و دخترانش بسته‌های پذیرایی را آماده می‌کردند و پسران نوجوان نیز در میان جمعیت به راهنمایی و خدمت‌رسانی مشغول بودند. چند متر آن‌سوتر، مادربزرگی با لبخند برای کودکان نقل و شکلات پخش می‌کرد و از خاطرات جشن‌های غدیر سال‌های دور می‌گفت.

موکب‌های خانوادگی فقط محل توزیع غذا و نوشیدنی نبودند؛ آنها تصویری از همدلی و مشارکت اجتماعی را به نمایش می‌گذاشتند. هر خانواده با هر میزان توان مالی و امکانات، سهمی در این جشن بزرگ داشت. برخی با پخت غذا، برخی با تهیه شربت و شیرینی و برخی دیگر با اجرای برنامه‌های فرهنگی برای کودکان و نوجوانان.

شاید زیباترین صحنه، حضور کودکان در کنار والدینشان بود. کودکانی که از همان سال‌های نخست زندگی، مفهوم خدمت، مشارکت و عشق به اهل‌بیت(ع) را نه در کلاس درس، بلکه در میدان عمل می‌آموختند. آنها با افتخار لیوان‌های آب را میان مردم توزیع می‌کردند و گویی خود را میزبان بزرگ‌ترین مهمانی شهر می‌دانستند.

مهمانی غدیر بندرعباس تنها یک جشن مذهبی نیست؛ نمایشگاهی از سرمایه اجتماعی مردم است. جایی که خانواده‌ها محور اصلی آن هستند و هر موکب، خانه‌ای کوچک از فرهنگ علوی را در دل شهر برپا می‌کند؛ خانه‌ای که در آن مهربانی، سخاوت و ولایت در کنار هم معنا پیدا می‌کنند.

شاید راز ماندگاری این جشن نیز همین باشد؛ اینکه غدیر در بندرعباس از دل خانواده‌ها می‌جوشد و با دست‌های مردم ادامه پیدا می‌کند. وقتی پدر و مادر و فرزند دوشادوش هم برای شادی دیگران تلاش می‌کنند، موکب دیگر فقط یک ایستگاه خدمت‌رسانی نیست؛ بلکه نمادی از انتقال فرهنگ ولایت از نسلی به نسل دیگر است.