ما اهل فرار نبودیم!

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، «تمرکز آشوب در میدان شهدای کازرون بود. یعنی دقیقا همان جایی که ما بودیم. حدود ساعت نه، تلفن‌ها پشت هم زنگ می‌خورد. می‌گفتند وضعیت خوب نیست هرچه سریع‌تر با امام جمعه از دفتر خارج شوید، اما دل هیچ کداممان رضایت به رفتن نداد...» این‌ها را حاج اقا جعفر صابری امام محله و راهیار غرب استان فارس می‌گوید.

شب هجدهم دی ماه، در جریان نقشه شومی که گروه‌های تروریستی و آشوبگران برای برهم زدن آرامش و امنیت ایرانمان کشیده بودند چندین شهر از جمله شهرستان کازرون در استان فارس دچار ناامنی و اغتشاش شد. اما مثل همیشه با همدلی و همراهی مردم و البته جانفشانی نیروهای امنیتی و بسیجی این نقشه‌ها نقش بر آب شد.

حاج‌آقا صابری یکی از روحانیونی است که در دل «هجوم تروریست ها» ایستاد و روایتش از آن شب، روایت ماندن است. او می‌گوید:« تحرکات سازمان یافته آشوبگران از روز سیزدهم رجب شروع شده بود. حتی در ایام اعتکاف هم آرامش شهر را نشانه گرفته بودند. به مساجدی که مراسم اعتکاف داشتند سنگ می‌زدند، اما ما مدام به مساجد سر می‌زدیم و اجازه نمی‌دادیم اعتکاف تعطیل شود.»

حاج آقا صابری اما اجرای اصلی نقشه ناآرامی‌ها را پنج‌شنبه 18 دی ماه می‌داند. شبی که وقاحت آشوبگران به نقطه اوج رسید:« از حدود ساعت ده‌ونیم صبح تحرکات شروع شد؛ موتورسوارها سنگ پرتاب می‌کردند، آتش‌سوزی راه می‌انداختند. تا شب که شد، تمرکز اغتشاشات روی میدان شهدای کازرون رفت.»

میدانی که حاج آقا صابری به آن اشاره می کند، جایی است که در اطراف آن، دفتر امام جمعه، مسجد جامع مدرسه با قدمتی ۳۰۰ ساله و یک حوزه علمیه قرار دارد؛ نقاطی که همگی در معرض تهدید مستقیم بودند.»

مسجد؛ پایگاه مقاومت
صابری که این شرایط را می بیند، از همان ساعات ابتدایی شب، مسجد را به پایگاه مردمی تبدیل می‌کند:«پایگاه مسجد را فعال کردیم. از آقایان سن‌بالا هم خواستم در مسجد بمانند. چون حدس می زدم هدف آشوبگران مسجد باشد. حدود ۱۵ گشت تشکیل شد، بعلاوه جمعی از اهالی مسجد که داوطلبانه ایستادند.»
هرچه زمان می‌گذشت، شرایط بحرانی‌تر می‌شد. او به همراه مدیر تبلیغات اسلامی به دفتر امام جمعه می‌رود؛ جایی نزدیک ساختمانی که محل سکونت روحانیون شهر بود.

«دل‌مان راضی نمی‌شد برویم»
حدود ساعت هشت و چهل دقیقه شب، نگرانی ها جدی‌تر می‌شود:« با ما تماس می گرفتند و می‌گفتند وضعیت خوب نیست، سریع‌تر همراه با خانواده‌ها و امام جمعه از شهر خارج شوید». خانواده‌ها به مکان امن منتقل می‌شوند، اما تصمیم نهایی چیز دیگری است:« خودمان ماندیم. ما اهل فرار نبودیم. امام جمعه هم گفت من همین‌جا می‌مانم.»

ساختمانی که در آن مستقر بودند، مشرف به میدان شهدا بود. فشارها برای ترک ساختمان ادامه داشت، اما صابری می‌گوید:«خیلی تماس گرفتند که بروید بیرون، ولی دلمان راضی نمی‌شد.»

مقاومت 70نفره
درگیری‌ها تا نیمه‌ شب ادامه پیدا می‌کند. جمعیتی که اغتشاش و آشوب به راه انداخته بودند، شبیه هیچیک از مردم شهر نبودند. هنوز مشخص نبود آنها از کجا و چطور به کازرون آمده بودند. صابری روایت می‌کند:« تقریباً هفتاد نفر جلوی حدود دو هزار نفر اغتشاشگر ایستادگی کردند. واقعاً یک ایثار کم‌نظیر بود.»

او از روحیه‌ نیروهای بسیجی می‌گوید:« همه‌شان شهادتین را خوانده بودند. اگر میدان شهدا سقوط می‌کرد، اولین جایی که به آن می‌رسید ما بودیم؛ اما بسیجی‌ها تا آخرین لحظه ایستادند، تا اینکه خود آشوبگرها خسته شدند و رفتند.»

مسجدی با قدمت ۳۰۰ سال زیر آتش
بهای این ایستادگی سنگین بود. صابری از مجروحان و شهدا می‌گوید:« چندین جانباز دادیم. بچه‌ها آسیب جدی دیدند. از کل شهرستان کازرون هم چهار نفر به شهادت رسیدند.»

اغتشاشگران به مسجد جامع مدرسه نیز حمله کردند:« حدود یک ساعت و نیم توان نیروهای بسیج و انتظامی صرف حفاظت از مسجد شد. چند فرش را آتش زدند و کولرها را تخریب کردند. این مسجد از قدیمی‌ترین مسجدهای کازرون است.» در شهر بالاده نیز مسجد صاحب‌الزمان هدف آتش‌سوزی آشوبگران قرار گرفت.

پس از آتش؛ بازسازی و آمادگی
چند شب بعد، در شب عید مبعث، صابری به همراه امام جمعه و مسئولان سازمان تبلیغات اسلامی به مسجد صاحب‌الزمان می‌روند: «نماز و سخنرانی برگزار کردیم؛ برای اینکه مسجد دوباره زنده شود. مردم هم آمده بودند و خودشان به چشم دیدند که چطور آشوبگران قصد از بین بردن مسجد را داشتند.»

او در پایان می‌گوید:«الان هم داریم مساجد را برای شرایط سخت ساماندهی می‌کنیم. تجربه‌ آن شب نشان داد مسجد فقط محل عبادت نیست؛ سنگر مردم است.»