روایت ۴۸ ساعت شعرخوانی شاعران ایران و جهان در محفل «آخرین دیدار»؛
صندلی خالی، شعرهای ناتمام
آخرین دیدار قرار بود جور دیگری رقم بخورد. ماه رمضان باشد. افطار باشد و سفره سادهای که پهن میشود. قرار وعده هم در بیت رهبری باشد؛ و آقا باشد. اما هیچ چیز مثل همیشه پیش نرفت. زمان روی ۹ اسفند ایستاد. بغضها در گلو خفه شد و شد آنچه نباید میشد. حالا قرار جور دیگر و جای دیگری است. کارت دعوت نمیخواهد. ماه رمضان نیست و غمگینتر این که آقا هم نیست تا میزبانی کند مهمانانش را.