هیأت حبیب مهمان خانه حاج حسین باقری شد

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، در  یک عصر زمستانی، اعضای هیأت «جناب حبیب بن مظاهر بنیاد» با حضور در منزل حاج حسین باقری، پیرغلام نام‌آشنای امام حسین (ع)، دیداری صمیمی و خاطره‌انگیز را رقم زدند.

منزل قدیمی حاج حسین، واقع در محدوده چهارصد دستگاه و شهدا، این‌بار نیز مانند دهه‌های گذشته میزبان اهل دل بود. خانه‌ای که از میانه دهه ۶۰ مأمن جلسات مذهبی و محفل عشق به سیدالشهدا (ع) بوده است.

در ابتدای این دیدار، پس از قرائت آیاتی از قرآن کریم، سیداصغر موسوی مداحی «شیعتی» را زمزمه کرد و سپس حجت‌الاسلام خداجویان از سوی هیأت درباره اهداف این جمع سخن گفت:

«دل‌مان می‌خواهد این جلسات هفتگی برگزار شود، اما فعلاً ماهی یک‌بار دور هم جمع می‌شویم تا از پیرغلامان امام حسین (ع) نور بگیریم.»

حمیدرضا بهاری، فرزند مرحوم شاه‌حسین و از دوستان دیرین حاج حسین، شعری در وصف امام زمان (عج) خواند و در ادامه خاطره‌ای از پدر خود نقل کرد؛ از روزی که پس از نیمه‌شعبان چشم از جهان فروبست و آرام در آغوش اربابش آرمید.


                                         

حاج محمد بازوبند نیز با وجود سرمای زمستانی، خود را از غرب تهران به این محفل رسانده بود و در سخنانی کوتاه از مقام و رسالت روضه‌خوانان حضرت سیدالشهدا (ع) یاد کرد.

در ادامه، حاضران با اصرار از حاج حسین باقری خواستند تا نوایی سر دهد، اما او اظهار کرد دیگر توانش را ندارم.

گویی آن صدای پرطنین و حافظه کم‌نظیرش به استراحتی طولانی نیاز داشت. تنها به چند جمله دعایی ساده اما پرمعنا بسنده کرد:

«خدایا! همه‌مون رو عاقبت‌بخیر بگردان.»

در پایان مراسم، میثم درخشان، خادم آستان قدس رضوی، قطعه‌ای از فرش متبرک حرم امام رضا (ع) را به حاج حسین باقری اهدا کرد. چشمان این پیرغلام قدیمی از اشک شوق درخشید و حاضران نیز با احساسات فراوان او را بدرقه کردند.

                                             

گفتنی است پرچم هیأت «حبیب بن مظاهر بنیاد» برای سومین بار در منزل یکی از پیرغلامان حسینی نصب شد؛ پیش از این، این پرچم در منازل حاج مهدی آصفی و حاج سیدرحیم میری نیز نصب شده بود.

این دیدار معنوی در فضای صمیمی و پرشوری برگزار شد؛ محفلی که عطر معرفت و ذکر اهل‌بیت (ع) در آن پیچیده بود و با دعاهای خیر و اشک شوق پیرغلامی پایان یافت که تمام عمرش را وقف مدح اولیای خدا کرده است.

آخرین جمله حاج حسین آن شب، زمزمه‌ای بود از رضایت و آرامش:

«خیلی دلم می‌خواست بعد چند وقت یه روضه حسابی خونه‌مون برقرار بشه… حالا که این اتفاق افتاده، دیگه هیچ آرزویی ندارم…»