به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، چطور می‌شود از شهادت، مقاومت و اتفاقات روز گفت؛ طوری که نوجوان فقط شنونده نباشد؟ چطور می‌توان مفاهیمی بزرگ و گاه دشوار را از دل سخنرانی‌ها بیرون آورد و به تجربه‌ای تبدیل کرد که در ذهن و زندگی نوجوان بماند؟ این پرسش‌ها، نقطه شروع رویدادی در فارس بود؛ جایی که مجموعه‌های تربیتی دور هم جمع شدند تا برای پاسخ به چنین دغدغه‌هایی، ایده‌هایی تازه طراحی کنند.

رویداد «از ایده تا اردو» با حضور ۶۰ مجموعه تربیتی دخترانه و پسرانه برگزار شد؛ برنامه‌ای که در آن، اردو نه صرفاً فرصتی برای دورهمی و تفریح، بلکه بستری برای طراحی تجربه‌های تربیتی متناسب با نیازها و مسائل روز نوجوانان بود. در این مسیر، مجموعه‌ها قرار بود از ایده‌های اولیه عبور کنند، طرح‌هایشان را شکل دهند و برای اجرای آن‌ها در میدان تربیت آماده شوند.

از میان ۱۸۰ مجموعه، ایده‌ها به میدان رسیدند

ماجرا از ثبت‌نام بیش از ۱۸۰ مجموعه تربیتی آغاز شد؛ مجموعه‌هایی که برای حضور در رویداد اعلام آمادگی کردند و بخشی از آن‌ها در پیش‌رویدادها، کارگاه‌ها و برنامه‌های مقدماتی شرکت داشتند. در نهایت، مجموعه‌هایی که ایده‌های برتر و ظرفیت بیشتری برای طراحی اردو داشتند، به مرحله حضوری راه پیدا کردند.

روزهای ۱۴ و ۱۵ آبان، اردوگاه تربیتی تشکیلاتی الزهرا، میزبان ۶۰ مجموعه دخترانه و پسرانه شد؛ ۳۵ مجموعه دخترانه و ۲۵ مجموعه پسرانه که آمده بودند ایده‌هایشان را جدی‌تر دنبال کنند. در این مرحله، دیگر قرار نبود طرح‌ها فقط در حد یک پیشنهاد باقی بمانند؛ ایده‌ها باید روی کاغذ می‌آمدند، جزئیاتشان روشن می‌شد و شکل اجرایی پیدا می‌کردند.

کار در قالب کارگاه «بوم‌نویسی» پیش رفت؛ فرصتی برای تکمیل طرح‌ها و تبدیل فکرهای اولیه به برنامه‌ای منسجم. در کنار تیم‌های تربیتی، قائمی‌زاده، حجت‌الاسلام والمسلمین ربانی، دبیر مجمع فعالان تربیتی جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی و حجت‌الاسلام پروین، معاون تعلیم و تربیت بسیج، در مسیر راهبری و تکمیل ایده‌ها همراهی کردند.

ایده‌هایی که باید در چند دقیقه خودشان را نشان می‌دادند

در مرحله ارائه، هر تیم فرصت داشت ایده خود را در قالبی سه تا هشت دقیقه‌ای مطرح کند؛ زمانی کوتاه برای توضیح یک طرح، اما فرصتی برای نشان‌دادن خلاقیت و ظرفیت آن. داوری نیز با مشارکت داوران منتخب نوجوان و تیم‌های تربیتی انجام شد؛ ترکیبی که قرار بود ایده‌ها را از زاویه نگاه تربیت‌کنندگان و نوجوانان بررسی کند.

در پایان، سه ایده برتر از میان مجموعه‌های دخترانه و سه ایده برتر از میان مجموعه‌های پسرانه انتخاب شدند. اما انتخاب ایده‌ها، پایان مسیر نبود؛ قرار بود طرح‌های برگزیده به مرحله اجرا برسند و در اردوگاه‌های شبکه اردوگاهی تعلیم و تربیت بسیج، فرصت آزمودن پیدا کنند.

این ایده‌ها با حمایت مجموعه‌های ستادی، می‌توانند به الگوهایی برای اجرا و گسترش در استان فارس و دیگر نقاط کشور تبدیل شوند؛ مسیری که از یک فکر آغاز می‌شود، در کارگاه شکل می‌گیرد و قرار است در میدان فعالیت تربیتی به نتیجه برسد.

چطور از مفاهیم بزرگ، تجربه‌ای نوجوانانه بسازیم؟

یکی از محورهای اصلی طراحی اردوها، موضوع خون‌خواهی امام شهید و مسائل تربیتی متناسب با شرایط پس از جنگ رمضان بود. در این میان، تبیین شهادت دانش‌آموزان مدرسه میناب و خون‌خواهی این شهیدان و امام شهید برای نسل نوجوان، به‌عنوان یکی از دغدغه‌های مهم مجموعه‌ها مطرح شد.

مسئله، تنها گفتن و توضیح‌دادن این مفاهیم نبود؛ چالش اصلی این بود که چگونه می‌توان آن‌ها را به زبان نوجوان نزدیک کرد. چگونه می‌شود موضوعی جدی را در قالب یک بازی، فعالیت گروهی، آموزش غیرمستقیم یا تجربه‌ای اردویی به نوجوان منتقل کرد؛ به شکلی که فرصت فکرکردن، فهمیدن و ارتباط برقرارکردن با آن را داشته باشد؟

اینجاست که طراحی اردو از برنامه‌ریزی برای چند روز دورهمی فراتر می‌رود. مجموعه‌های تربیتی باید میان محتوای موردنظر و تجربه‌ای که نوجوان از سر می‌گذراند، پیوند برقرار کنند؛ پیوندی که بتواند مفاهیم را از سطح شنیدن به مرحله درک و تجربه نزدیک‌تر کند.

از بوم طراحی تا میدان تربیت

آنچه در «از ایده تا اردو» دنبال شد، فقط رقابت میان مجموعه‌های تربیتی نبود؛ تلاشی بود برای پیدا کردن زبان و روش‌هایی تازه در مواجهه با نوجوان امروز. ایده‌ها زمانی ارزش پیدا می‌کنند که بتوانند از فضای کارگاه بیرون بیایند، در اردوها و فعالیت‌های تربیتی اجرا شوند و در مدارس و دیگر محیط‌های آموزشی به کار گرفته شوند.
۶۰ مجموعه دخترانه و پسرانه، در این رویداد فرصتی پیدا کردند تا تجربه‌هایشان را کنار هم بگذارند، طرح‌هایشان را کامل کنند و برای اجرای آن‌ها آماده شوند. از میان بیش از ۱۸۰ مجموعه ثبت‌نام‌کننده، حالا ایده‌هایی انتخاب شده‌اند که قرار است مسیرشان را از مرحله طراحی به میدان عمل ادامه دهند.

شاید مهم‌ترین بخش این مسیر، همین فاصله میان «گفتن» و «تجربه‌کردن» باشد؛ فاصله‌ای که مجموعه‌های تربیتی تلاش می‌کنند با اردو، بازی، روایت و فعالیت‌های گروهی آن را کوتاه‌تر کنند. «از ایده تا اردو» نیز از همین نقطه آغاز شد: از این پرسش که چطور می‌توان برای نوجوانان امروز، تجربه‌هایی ساخت که هم با مسائل روز پیوند داشته باشد و هم در زندگی واقعی آن‌ها معنا پیدا کند.