به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، وقتی صحبت از مشهد می‌شود، همه از زائران می‌گویند؛ از جمعیت میلیونی، از حرم، از مراسم عزاداری و از شکوه حضور. اما در حاشیه همین قاب‌های بزرگ، آدم‌هایی هستند که بی‌هیاهو خدمت می‌کنند؛ مادری که خانه‌اش را به روی زائر باز می‌کند، جوانی که ساعت‌ها آب خنک میان مردم پخش می‌کند، خادمی که بی‌آنکه دیده شود، سایه چترش را روی سر زائری خسته نگه می‌دارد و... 
سه سال پیش، گروهی از جوانان رسانه‌ای مشهد تصمیم گرفتند به جای حرم و سیل و جمعیت، دوربین‌هایشان را به سمت همین آدم‌ها بچرخانند. نتیجه، تولد موکب رسانه‌ای «راویوم» بود؛ موکبی که مأموریتش روایت مردم امام رضایی است.
راویوم به گویش مشهدی یعنی «من راوی هستم»؛ نخستین موکب رسانه‌ای کشور که سه سال پیش با یک دغدغه متولد شد؛ اینکه روایت دهه پایانی ماه صفر فقط به تصاویر حرم، جمعیت و مراسم محدود نماند و سهم مردم از این روایت دیده شود؛ مردمی که بی‌هیچ چشمداشتی، هر سال بزرگ‌ترین شبکه خدمت‌رسانی داوطلبانه به زائران امام رضا(ع) را شکل می‌دهند.

دوربین‌ها را به سمت مردم بچرخانید
حجت‌الاسلام حسین صاحب‌الزمانی، دبیر راویوم، می‌گوید سال‌ها احساس می‌کردند رسانه‌ها بیش از آنکه خدمت را روایت کنند، مراسم را روایت می‌کنند. در حالی که هزاران خانواده مشهدی، هيأت‌های محلی، موکب‌های کوچک و خادمان گمنام، بخش مهمی از فرهنگ رضوی را زنده نگه داشته‌اند.
همین نگاه، فلسفه شکل‌گیری راویوم شد؛ رسانه‌ای که مأموریتش نه پوشش رسمی مراسم، بلکه کشف روایت‌های انسانی است. روایت مادری که غذای خانه‌اش را میان زائران تقسیم می‌کند، جوانانی که خانه‌هایشان را به محل اسکان تبدیل کرده‌اند و کودکانی که سهم خود را در خدمت به زائران پیدا کرده‌اند.
شاید شناخته‌شده‌ترین روایت راویوم، همان تصویری باشد که دو سال پیش در فضای مجازی بارها بازنشر شد؛ تصویری در آن مادری زیر آفتاب همراه فرزندش در مسیر پیاده‌روی به سوی حرم امام رضا(ع) قدم برمی‌دارد و خادمی بی‌آنکه آن‌ها متوجه شوند، چتری را بالای سرشان گرفته است. عکسی که بدون هیچ توضیح اضافه‌ای، معنای خدمت عاشقانه را روایت کرد و نشان داد گاهییک قاب، از صدها جمله رساتر است.

مدرسه‌ای برای راویان مردم
راویوم فقط یک اتاق خبر نیست؛ بیشتر شبیه یک مدرسه روایتگری است. هر سال و همزمان با دهه پایانی ماه صفر که سیل زائران به مشهد روانه می‌شود، با انتشار فراخوان، خبرنگاران، عکاسان، مستندسازان، بلاگرها و فعالان رسانه‌ای از سراسر کشور برای حضور در این موکب ثبت‌نام می‌کنند.
سال 1404 بیش از ۱۴۵۰ نفر متقاضی حضور در راویوم شدند و در نهایت۳۵۰ نفر پس از گزینش، راهی مشهد شدند. آن‌ها پیش از ورود به میدان، آموزش‌های تخصصی روایت، عکاسی، مستندسازی، تدوین، تولید محتوای دیجیتال و روایت‌نویسی را فرا می‌گیرند و سپس در قالب گروه‌های مختلف، به دل شهر می‌روند؛ نه برای ثبت مراسم، بلکه برای پیدا کردن روایت‌هایی که معمولاً از چشم رسانه‌ها دور می‌ماند. به همین دلیل، مسئولان این مجموعه از راویوم با عنوان «مدرسه روایتگری مردمی»یاد می‌کنند؛ جایی که خبرنگار، فقط ناظر نیست، بلکه در متن زندگی مردم حضور پیدا می‌کند.

از دهه آخر صفر تا یک جریان رسانه‌ای
اگرچه راویوم با هدف روایت دهه پایانی ماه صفر شکل گرفت، اما حالا فعالیتش از یک مناسبت فراتر رفته است. حضور فعال این موکب در پوشش مردمی مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب در مشهد، نشان داد راویوم دیگر تنها یک موکب مناسبتی نیست؛ بلکه به جریانی رسانه‌ای تبدیل شده که هرجا مردم نقش‌آفرین اصلی باشند، دوربینش را همان‌جا مستقر می‌کند.
این تغییر، اتفاق کوچکی نیست. راویوم از یک ایده دانشجویی و دغدغه چند جوان رسانه‌ای، به شبکه‌ای از راویان مردمی تبدیل شده که می‌توانند در مناسبت‌های مختلف مذهبی و اجتماعی، حافظه تصویری و روایی جامعه را ثبت کنند؛ حافظه‌ای که قهرمانانش نه مسئولان، بلکه مردم هستند.

هویت در قاب روایت
مدیرکل سابق تبلیغات اسلامی خراسان رضوی، راویوم را بستری برای «هویت‌سازی معنوی» می‌داند؛ هویتی که از دل روایت‌های مردمی شکل می‌گیرد، نه از پشت تریبون‌ها. روایت‌هایی از موکب‌های کوچک، سبک‌های عزاداری اقوام، مهمان‌نوازی خانواده‌های مشهدی و جلوه‌های بی‌ادعای خدمت که در کنار هم، فرهنگ زیارت را زنده نگه می‌دارند. شاید مهم‌ترین دستاورد راویوم همین باشد؛ اینکه به ما یادآوری می‌کند تاریخ را فقط رویدادهای بزرگ نمی‌سازند، بلکه آدم‌های معمولی هم در ساخت آن سهم دارند. کافی است کسی دوربینش را به سمت آن‌ها بچرخاند. راویوم، درست از همین نقطه آغاز می‌شود؛ از روایت مردمی که سال‌ها در متن ماجرا بودند، اما کمتر در قاب رسانه‌ها دیده شدند.